Om stipt half 10 trokken tien kinderen met zes volwassen begeleiders het Verdronken Land van Saeftinghe in.

Ondanks de ietwat grijze lucht had iedereen er zin in. De gids die de excursie begeleidde, zette koers naar de heuvel. Deze heuvel met zijn boom er op oefent altijd een grote aantrekkingskracht uit op jong en oud. En is goed voor menig verhaal. Al de eerste de beste geul zorgde voor heel wat klauterwerk en hilariteit: met modder op de laarzen, broeken en jassen. De gids vertelde over het hoe en het waarom van het verdronken zijn en nog veel meer. Ze stond stil bij het lepelblad, een echte vitamine-C bom. Iedereen die wilde, mocht proeven. Best lekker. Ook de kinderen zelf kwamen met hun vragen. De vele honderden gaatjes in het slijk hadden hun nieuwsgierigheid gewekt; een stukje slik open gewreven en even later kroop er een kleine slijkgarnaal over de hand van de gids. Na de uitleg, werd hij keurig bij zijn maatjes terug gezet. Zo kwam er gedurende de twee en een half uur durende tocht van alles aan bod. En er was volop tijd voor spel: men kon naar hartenlust rennen, klauteren, glijden en spetteren.